You are here

ԱՅԴ ՈՉԻՆՉԸ ՝ ԵՍ ԵՄ

          Արևելյան մի քաղաքում , ամառվա միջօրեի շոգին, փողոցում , պատի ստվերին պառկած էր ծերունի մի դերվիշ: 
       Ցնցոտիների մեջ դերվիշը պառկել էր մայթի լայնքին , նվաղուն աչքերը կիսափակ: Քաղաքապետ իշխանը՝ հպարտ ու վես , հագած ճոխ ու զարդարուն , գալիս էր դանդաղ քայլերով , շրջապատված շքախմբով: Փողոցում մարդիկ ոտքի էին կանգնում,կպչում պատերին և խոնարհ գլուխ տալիս անցնող քաղաքապետ իշխանին: 
          Շքախմբի առաջնորդը , գավազանը թափահարելով , գոռաց դերվիշի վրա.
         -Ի՞նչ ես մեկնվել մայթի վրա: Չե՞ս տեսնում ով է գալիս: Վե′ր կաց, անպատկա′ռ:
         -Ես միայն ինձնից մեծի առաջ ոտքի կկանգնեմ,-անվրդով պատասխանում է դերվիշը: 
         Քաղաքապետը լսում է դերվիշի պատասխանը և հետաքրքրված մոտենում է նրան ու հարցնում.
        -Մի՞թե ես քեզնից մեծ մարդ չեմ:
        -Իհարկե՝ ո′չ: Քեզնից բարձր դեռ շատ աստիճաններ կան: Այոˆ, թեˆ ոչ: 
        -Այո:
       -Դու քաղաքապետ իշխան ես,գիտեմ,որ մեծանաս,իˆնչ պիտի դառնաս,-հարցնում է դերվիշը : 
        -Նահանգապետ,- պատասխանում է քաղաքապետը:
        -Հետո՞:
       -Հետո՝ վեզիր:
       -Հետո՞:
       -Փոքրարքա:
        -Հետո՞:
       -Սահմանը սա է, մեր բոլորի վրա շահը կա: Նա է ամենից մեծը:
      -Ասենք թե՝ շահ դարձար,հետո՞,- հարցնում է դերվիշը:
      -Հետո ՝ ոչինչ,- պատասխանում է քաղաքապետը: 
      -Ահա այդ ոչինչը՝ ես եմ: Ոտքերիս տակից անցիր,գնա քո ճանապարհը,-նույն անվրդովությամբ պատասխանում է դերվիշը ու նվաղուն աչքերը գոցում....

Հարցում

Արեգնափայլի Ձե՛ր գնահատականը:

Մենք Facebook-ում

Այցելուներ

  • Բոլոր այցերը: 1434594
  • Բոլոր այցելուները: 102916
  • Գրանցված օգտատերեր: 2
  • Վերջին գրանցված օգտատերը: sipan4434
  • Հրապարակված նյութեր: 328
  • Ձեր IP-ն: 3.238.96.184
  • Սկսած՝: 21/02/2017 - 22:52